می دونی آدما مثل چی شدن؟
مثل کسایی که یه چیز ناقص دارن که کامل کننده اش دست بقیه است، توی خیابونا راه میفتن تا اون رو پیدا کنن.هرکی رو که می بینن نصفه ی خودشون رو می چسبونن به نصفه ی اون و مدتی با این کمال ناقص خوش هستن بعد از یه مدت یکی شون میاد میگه نصفم رو بده میخوام برم با یکی دیگه کاملش کنم. خبر نداره که دیگه نصفه ای نیست،مخلوط شده! میاد از وسط نصفش میکنه و میره ولی چیزی که توی دست تو هستش یه مخلوط شبیه ابرو باده که هر وقت میبینیش اذیت میشی. بعد از یه مدت اونقدر رنگ تو رنگ که دیگه رنگ اصلیش یادت نیست! بعد از یه مدت هم مثل خمیر بازی هایی که قاطی میشدن،خاکستری میشه! خاکستری و بی روح!
چرا نصفت رو نگه نمیداری تا مکملش پیدا بشه؟ اینجوری قشنگتر نیست...؟!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر